Yazı Detayı
28 Temmuz 2020 - Salı 21:10
 
ÇOCUKLUĞUMUZUN BAYRAMLARI !..
Hakan Akçam
 
 
      Çocukluğumuzda kalan o mutlu anlara dair sonsuz heyecanlarımızın zirveye ulaştığı günler geliyor bir çoğumuzun aklına şüphesiz. Geri dönüşü imkansız hatıralar.Bayram vesilesiyle öncelikle tüm şehit ailelerinin, sonrasında tüm İslam Aleminin bayramını kutluyorum. 
 
    Pandemi dönemimde, hayatın onca koşturmacası içinde sosyal mesafeyi koruyarak aile kavramını hatırlayacağımız, hatırlattığımız, küskünleri barıştırma vesilesi olan bu önemli günlerin değerini iyi bilmek ümidiyle, sevdiklerinizle nice mutlu, umutlu bayramlar olur umarım bu günler ve bundan sonrası için de. 
 
    Oysa eskiden, o bayramlar; ne güzel günlerdi değil mi? Aile olanlar bilir. Dedeler, nineler, analar, babalar, amcalar, dayılar, teyzeler halalar, kuzenler ,çocuklarla dolu evlerde kocaman kalabalıkların kavuştuğu, hasret giderdiği, sofralarda ailecek birlik ve beraberlik içinde yemekler yenildiği, mütevazı fakat neşeli hayatların yaşandığı günlerdi, bayramlar… 
 
    Çocukken mi güzeldi yoksa bayramlar? Bayramlar mı değişti yoksa biz mi büyüdük? Bu klasik cümleler, ne yazık ki gerçeğe dönüşüyor: biz büyüdük ve çok gerilerde kaldı o tatlı düşler.Hatırlayın. Bayram daha bir hafta önce başlardı çoğu evlerde, şimdi bizler için o çok uzakta kalan yıllarda. Annelerimiz, büyük annelerimiz ile oturur bayram baklavaları hazırlarlardı. Günler öncesinden bayram alışverişine çıkılırdı. Yepyeni bayramlıklarımızı yastığın altına koyar, sabahı zor ederdik değil mi? 
 
    O sabah geldiğinde hep birlikte bayram namazlarına gidilir, çıkışta eş dost, konu komşu, evde de kalabalık ailemizle büyük bir mutlulukla bayramlaşırdık. Evin büyüklerinin ellerini öperek amansız bir bayram harçlığı kapma mücadelesi verirdik. Kim daha çok para biriktirdi diye yarışa girerdik üstelik. Biriktirdiklerimiz ile dişlerimiz çürüyene dek çikolata, dondurma ve parlak kağıda sarılı şekerler aldırdık. 
 
    Kapı kapı dolaşarak komşu büyüklerinde ellerini öper çanta ve poşetlerimize şekerlerle çikolataları doldururduk. El öpmeler, ceplerimizden taşan bozuk paralar bayram harçlıkları, televizyondan Barış Abimizin “Bugün Bayram” marşıyla geçen heyecanlı serüvenimiz; “Hayat Bayram Olsa” tadındaydı. 
 
     Bir el öpmek için dört vasıta değiştirdiğimizi hatırlıyorum: Gittin, geldin; gün biterdi. Bir de lunaparklar. Eş dost konu komşu hep birlikte panayır yeri gibiydi. Postacının getirdiği uzak dostlarımızdan akrabalarımızdan ve sevdiklerimizden gelen mektupları büyük bir heyecanla açar okurduk.Bazen askerde, bazen gurbette bazen imkansızlık nedeniyle memleketine gidemeyenler olurdu postacının yolunu gözlediklerimiz.. 
 
    Teknoloji bu denli gelişmemişti. Telefon kulübelerini veya mahallenin ileri gelenlerini ziyaret eder, sevdiklerimizle konuşmak için yoğun çaba verirdik. Televizyonlar tek kanaldı. Eğlence programları şarkılar ve türküler için sabırsızlıkla ziyaretlerimizi bitirerek akşamı beklerdik. . 
 
    Peki ya, bayram kartlarını hatırlayanınız var mı? Sanki eskiden ilişkiler daha yoğun, daha sıcak, daha güven vericiydi. Nedeni yaşam biçiminde olsa gerek. Hemen her alandaki yoksulluk, fakirlik, eksiklik.En zengin insanlar bile bu durumun sıkıntısını çekerdi. Çünkü ülke gerçeğiydi.  
 
      Dolayısıyla birbirine yakın olmak, destek vermek, güven duymak esastı. “Komşu komşunun külüne muhtaçtır” ya da “Ev alma, komşu al” gibi laflar işte o şartlarda üretilmişti.Hey gidi günler hey. Ah nerede o eski bayramlar demiyor muyuz şimdi? Sanki bir şeyler eksik değil mi? Hem ansızın, aniden yitip gittiler onlarda elimizden kayıp giden bir çok hatıramız gibi. Belki de biz bayramları çocukluğumuza sakladık, orada bıraktık. Daha fazla lafı uzatmadan, tekrar kurban bayramınızı kutluyor, “tatilinizin” güzel geçmesini diliyorum.    
 
Etiketler: ÇOCUKLUĞUMUZUN, BAYRAMLARI, !..,
Yorumlar
Haber Yazılımı