Yazı Detayı
20 Mart 2017 - Pazartesi 21:18
 
İLETİŞİM BECERİSİ ..
Tülay Sözeri
 
 

Büyük bir üniversitenin amfisi. İletişim fakültesi son sınıf öğrencileri iletişim becerileri dersinin final sınavına girmek üzeredirler. Günlerce sınava hazırlamış öğrenciler heyecanlıdır. Kolay değildir elbette. O ana kadar ciltler dolusu kitap okudukları, yüzlerce saat ders gördükleri, uykusuz kaldıkları bir dersin son sınavı kaderlerini belirleyecektir. Sınav saatinden çok önce amfiye gelmiş genç, güler yüzlü, zeki bakışlarındaki pırıltılarla istisnasız herkesi etkileyebilecek güçteki hoca, öğrencilerin yerlerine oturmasını beklemektedir. Sınav saatine gelince kapıyı kapatıp, sınav sorularının yer aldığı kâğıtları dağıtmaya başlar Kâğıdı heyecanla okuyan öğrencilerin hepsinin yüzünde aynı ifade vardır. Büyük bir şaşkınlık.

Amfide önlenemez bir uğultu başlar. Öğrenciler birbirlerine,nasıl yani, soruyu doğru mu okuyoruz diye sormaktadırlar. Kağıtta100 puan değerinde tek bir soru vardır. Öğrenim gördüğünüz sürece üniversite koridorunda paspas yapan müstahdemin adı nedir?

“Hocam” der gençlerden birisi, “Soruda bir yanlışlık yok değil mi? Şimdi biz bu soruyu doğru cevaplandırırsak dersi geçiyor muyuz?" .Öğrencilerin şaşkınlığına hazırlıklı olan hoca “Evet” diye yanıtlar öğrenciyi. “Bu soruyu doğru yanıtlayanlar dersi doğrudan geçecek” der ve sınıfı terk eder. Amfinin önünde, gençlerin panik içinde birbirlerinden medet ummalarını eğlenerek dinler. Sınavın son saniyelerinde sınıfa girerek kağıtların kendisine teslim edilmesini bekler. Kağıdını teslim eden gençlerin çoğunda mahcup ve üzüntülü bir yüz ifadesi vardır. Kağıtları okuyan hoca en az yüz öğrencinin katıldığı sınavda tek bir öğrencinin bile müstahdemin adını tam da beklediği gibi bilmediğini görür.

Sadece tek bir kağıtta “Hocam bu soruyu sorduğunuz için teşekkür ederim. Şu ana kadar bu fakültede yüzlerce sınava girdim, ama kendimi bu kadar sorguya çektiğim , hayatım boyunca unutamayacağım bir soruyla karşılaşmadım. Okulda 5.nci senemdeyim. Her gün yanından gelip geçtiğim bu kadının yüzüne bir kez bile bakmadığımı, ona günaydın demediğimi, kadıncağızı elindeki paspas gibi bir eşya yerine koyduğumu fark ettim. Neden böyle davrandım biliyor musunuz? Çünkü benim bu kadınla bir menfaat ilişkim yok. Bana faydası olmayacağını düşündüğüm birisi. Ve ben şimdi anladım ki, menfaat ilişkim olmayan hiç kimse benim için değerli ve önemli değilmiş. Şimdi bu dersten kalacağım, ki, bunu da sonuna kadar hak ediyorum. Ama ne olursa olsun, bu gerçeğin farkına şimdi vardığım için çok şanslıyım. Ya hiç fark etmeseydim.Bunun için size ayrıca teşekkür etmek istiyorum” notunu okuyan hoca öğrenciye 100 puan verir.

İletişim fakültesinden mezun olacak bir kişinin toplumun her katmanıyla iletişim halinde olması gerektiğini öğrencilerin kafasına kazıyan hoca da amacına ulaşmış olur. Ve o günden sonra müstahdem kadın, fakültenin en önemli kişisidir artık. Bölümün tüm öğrencileri akın akın kadının yanına gider ve kadının gözlerinin içine bakarak onunla sohbet ederler. Kadın bunun için hocaya teşekkür ederken “Hocam bu kadar yıldır bu fakültede paspas yaparım, beni ne gören oldu, ne de dinleyen.Ama şimdi sayenizde beni fark ettiler. Kendimi hiç bu kadar değerli ve insan hmemiştim.Allah sizden razı olsun” derken gözyaşlarını tutamaz.

Bu anekdotu ilk kez okuduğumda, kendimi öğrencilerin yerine koydum, tıpkı onlar gibi kendimi sorgulamaya başladım.Sağlıklı bir iletişim nedir? Kendimizle olan iletişim mi yoksa etrafımızla kurduğumuz iletişim mi, biz mi yoksa başkaları mı daha önemlidir? Kim kimden daha değerlidir? Kim daha çok ilgiyi hak eder ya da etmez?

 
Etiketler: İLETİŞİM, BECERİSİ, ..,
Yorumlar
Yazarın Diğer Yazıları
12 Eylül 2019
BİR AVUÇ GÖKYÜZÜ
05 Eylül 2019
EYMEN'İN KUL HAKKI
25 Ağustos 2019
ERKEK OLMANIN DAYANILMAZ HAFİFLİĞİ
05 Ağustos 2019
NERELERDESİN ?
29 Temmuz 2019
SUS RUHUM !..
22 Temmuz 2019
MAĞARA ALEGORİSİ !..
16 Temmuz 2019
BEYNİMİZDEKİ AKREPLER
10 Temmuz 2019
MÜKEMMEL DUYGULAR
01 Temmuz 2019
BİR NEFES BİR HAYAT
24 Haziran 2019
DİDEROT ETKİSİ!
17 Haziran 2019
MUTSUZ İNSANLARLA YAŞAMAYI ÖĞRENMEK !..
10 Haziran 2019
DÜŞÜYORUM, O HALDE VARIM!
25 Mayıs 2019
HABİL ve KABİL KARDEŞLER
18 Mayıs 2019
GÜNAYDIN ! NASILSINIZ ?
11 Mayıs 2019
GUERNİCA TABLOSU
04 Mayıs 2019
UMUDA YOLCULUK !..
25 Nisan 2019
SAKLAMBAÇ OYNAMAK...
18 Nisan 2019
DORİAN GRAY'İN PORTRESİ
22 Mayıs 2018
HARESE
28 Mart 2018
ÇÖL ÇOCUKLARI !
20 Mart 2018
UBUNTU FELSEFESİ
13 Mart 2018
İNSANLIĞA VEDA !
06 Mart 2018
KELEBEK TAKİBİ ..
21 Kasım 2017
YÜZLEŞMEK !..
14 Kasım 2017
İNSANIN KARANLIK YÜZÜ
07 Kasım 2017
ESTONYA FERİBOTU SENDROMU
31 Ekim 2017
ADALETİN BU MU DÜNYA?
25 Ekim 2017
UNUTULMUŞ GENÇLİK !..
18 Ekim 2017
KUYRUKLU YILDIZ TANRILARI
12 Ekim 2017
ÖNYARGISIZ YAŞAMAK !..
13 Haziran 2017
FARKEDİLMEK !..
01 Haziran 2017
BİR DÜŞ GÖRDÜM
25 Mayıs 2017
DÖNÜŞÜM
04 Mayıs 2017
KUĞU OLMAK ..
24 Nisan 2017
GEMİSİNİ KURTARAMAYAN KAPTAN!
12 Nisan 2017
BİR FİL HİKAYESİ !
30 Mart 2017
DUYGULARIN ENERJİSİ
15 Mart 2017
ÖLMEYE YATMAK !..
13 Mart 2017
MUTLU HALKLAR
09 Mart 2017
PANDORANIN KUTUSU
23 Şubat 2017
SİSAL BİTKİSİ
20 Şubat 2017
GUGUK KUŞU
16 Şubat 2017
HUZURLU OLMAK
02 Şubat 2017
TAMAMLANMAK !
31 Ocak 2017
SAKLI KENTLER !..
23 Ocak 2017
MUCİZELERLE TANIŞMAK
20 Ocak 2017
BEDENİM ve BEN !
16 Ocak 2017
GİTMEK !..
09 Ocak 2017
PORTAKAL KABUKLARI
03 Ocak 2017
MUTLU YILLAR !
30 Aralık 2016
KÜÇÜK BİR ARI
26 Aralık 2016
AVCINIZ KİM?
22 Aralık 2016
MİSAFİR ODALARI
19 Aralık 2016
FOTOĞRAFI OLMAYAN ÇOCUKLAR
14 Aralık 2016
MEKTUBUNUZ VAR !..
12 Aralık 2016
ATLANTİS ŞEHRİ !
07 Aralık 2016
AMİPLERİN DANSI !..
05 Aralık 2016
HIZLI YAŞAMLAR
Haber Yazılımı