VATANDAŞ NEDEN BELEDİYEDEN MEMNUN OLMUYOR?

Bir belediye çok çalışabilir… Ama vatandaş yine de memnun olmayabilir.

İlk bakışta çelişki gibi görünüyor.

Yollar yapılıyor, parklar yenileniyor, temizlik hizmetleri sürüyor, sosyal destekler veriliyor, projeler hayata geçiriliyor.

Ama vatandaşın aklındaki soru değişmiyor

“Peki, benim sorunum ne olacak?”

Bence belediyeciliğin en önemli meselesi tam da burada başlıyor.

Çünkü belediye yaptığı işe, vatandaş ise hayatındaki değişime bakıyor.

Belediye, “Bu yıl şu kadar kilometre yol yaptık” diyor.

Vatandaş, “Benim sokağımdaki çukur neden hâlâ duruyor?” diye soruyor.

Belediye, “Binlerce kişiye sosyal destek verdik” diyor.

Vatandaş, “Ben başvurduğumda neden kimse ilgilenmedi?” diye düşünüyor.

İşte mesele tam burada.

Belediyecilik sadece iş yapmak değil, doğru işi yapmaktır.

Üstelik doğru zamanda ve doğru yerde…

Bazen milyonlarca liralık bir yatırımın vatandaş üzerindeki etkisi, zamanında çözülen küçük bir sorun kadar bile olmayabilir.

Bir kaldırımın yürünebilir olması, bir parkın temiz tutulması, bir çöp konteynerinin zamanında boşaltılması ya da bir vatandaşın telefonuna geri dönülmesi…

Bunlar küçük işler gibi görünür.

Oysa vatandaşın belediyeyle kurduğu gerçek bağ çoğu zaman tam da bu ayrıntılarda oluşur.

Çünkü vatandaş belediyeyi açılış törenlerinde değil, her gün yaşadığı şehirde değerlendirir.

Bence her belediye yöneticisinin zaman zaman kendisine sorması gereken soru şu:

“Benim gördüğüm şehir ile vatandaşın yaşadığı şehir aynı mı?”

Makam odasında her şey yolunda görünebilir. Raporlar hazırlanmış, hedefler tutturulmuş, projeler tamamlanmış olabilir.

Ama sokağın da bir raporu vardır.

Bir mahallede altyapı sorunu…

Başka bir yerde temizlik problemi…

Çözüm bekleyen bir esnaf…

Sonucunu aylardır bekleyen bir başvuru…

İşte belediyeciliğin gerçek sınavı burada başlar.

Raporların sustuğu yerde sokak konuşur.

Vatandaş da aslında her talebinin yerine getirilmesini beklemiyor.

Bazen sadece dinlenmek istiyor.

“Bu iş neden olmadı?” sorusuna cevap, “Ne zaman olacak?” sorusuna gerçekçi bir yanıt istiyor.

Her sorunu çözemezsiniz. Her talebi karşılayamazsınız.

Ama vatandaşa nedenini anlatabilirsiniz.

Bana göre belediyecilik aynı zamanda bir güven meselesidir. Çözülemeyen bir sorun doğru anlatıldığında anlaşılabilir; çözülebilecek basit bir sorunun ilgisizlik nedeniyle büyümesi ise güveni zedeler.

Ben belediye yöneticilerinin zaman zaman faaliyet raporlarını kapatıp sahaya çıkması gerektiğine inanıyorum.

Makam aracından inip bir mahallede yürümek…

Esnafla konuşmak…

Bir annenin beklentisini dinlemek…

Bir emekliye derdini sormak…

Ve özellikle kendisini eleştiren vatandaşı dinlemek…

Çünkü insan, kendisini övenlerden çok eksiklerini gösterenlerden öğrenir.

Belediyecilikte de durum farklı değildir.

Sonuçta bir belediyenin kaç kilometre yol yaptığı, kaç park yenilediği, kaç proje tamamladığı elbette önemlidir.

Ama bütün bu rakamların üzerinde daha önemli bir soru vardır:

“Vatandaşın hayatı kolaylaştı mı?”

Cevap evetse, yapılan hizmet anlam kazanır.

Değilse, en büyük proje bile vatandaşın gözünde beklenen karşılığı bulmayabilir.

Çünkü vatandaş belediyenin ne kadar çok iş yaptığını değil, yaptığı işin kendi hayatına ne kadar dokunduğunu hatırlar.

Benim için belediyeciliğin gerçek ölçüsü budur:

Belediyenin gerçek karnesi faaliyet raporlarında değil, sokaktadır.

Ve o karneyi sonunda vatandaş verir.